Durven jezelf zijn (ook als dat spannend voelt)

Er zijn zoveel kleine momenten waarop we onszelf een beetje inhouden.

Niet omdat we niet weten wat we willen.
Maar omdat er meteen een tweede stem komt:
“Wat gaan ze denken?”

Het zit in kleine dingen.
De kleren die we eigenlijk mooi vinden, maar toch niet kopen.
De mening die we inslikken in een gesprek.
De droom die we al lang voelen… maar die we wegduwen omdat iemand ooit zei:
“Doe maar gewoon.”

En vaak gebeurt het zo subtiel dat we het zelf niet eens doorhebben.

Ik had eens een vrouw in coaching.
Haar dochter ging naar een nieuwe school en had nieuwe schoenen nodig.
Wat ze zei, was goedbedoeld:
“Ga eerst eens kijken wat de anderen dragen, dan kopen we iets in dezelfde stijl.”

Heel begrijpelijk.
We willen onze kinderen beschermen.
We willen dat ze erbij horen.

Maar tegelijk geven we - zonder het te beseffen - een boodschap mee:
“Pas je aan. Val niet op. Zorg dat je oké bent voor de ander.”

En dat is exact wat zoveel volwassenen vandaag nog altijd doen.

Waar zijn we ergens onderweg onszelf kwijtgeraakt?

Niemand wordt geboren met de angst om zichzelf te zijn.
Als kind kiezen we spontaan wat we leuk vinden.
We zeggen wat we denken.
We volgen wat goed voelt.

Tot we beginnen aanvoelen dat goedkeuring belangrijk is.
Dat erbij horen veiliger voelt dan opvallen.
Dat aanpassen soms makkelijker is dan trouw blijven aan jezelf.

En zo schuiven we, stap voor stap, een beetje op.

Niet in één grote beweging.
Maar in kleine stukjes.

Tot we op een dag voelen:
“Is dit nog wel echt wie ik ben?”

De prijs van jezelf aanpassen

Aanpassen lijkt op korte termijn comfortabel.
Je vermijdt commentaar.
Je hoort erbij.
Je blijft “veilig”.

Maar op lange termijn kost het veel meer dan we denken.

Je raakt verder weg van jezelf.
Je begint te twijfelen aan je eigen keuzes.
Je voelt minder energie, minder richting.
En ergens zit er vaak een stille frustratie.

Niet omdat je iets fout doet.
Maar omdat je niet volledig leeft zoals je eigenlijk wil.

Jezelf zijn vraagt moed (geen grote sprongen)

Jezelf zijn betekent niet dat je morgen alles omgooit.
Of dat je plots radicaal anders moet worden.

Het zit net in kleine, bewuste keuzes.

De trui dragen die je eigenlijk het liefst draagt.
Je mening zacht maar duidelijk uitspreken.
Een keuze maken die klopt voor jou, ook al begrijpt niet iedereen ze.

Niet vanuit rebellie.
Maar vanuit eerlijkheid.

En ja… mensen gaan iets denken

Dat is vaak de grootste blokkade.
De gedachte dat anderen iets zullen vinden.

En het klopt ook. Mensen hebben altijd een mening.
Of je nu jezelf bent of niet.

Alleen is de vraag:
wil je dat je leven gestuurd wordt door wat anderen misschien denken?
Of door wat voor jou klopt?

Wat geef je door?

Dat voorbeeld van die mama en haar dochter blijft hangen.
Niet omdat die mama iets “verkeerd” deed.
Integendeel, ze deed wat zoveel ouders doen: beschermen.

Maar stel dat we het een beetje anders zouden doen.

Dat we onze kinderen leren:
“Voel eens wat jij mooi vindt.”
“Wat past bij jou?”
“Wat vind jíj hier eigenlijk van?”
 “Als niemand iets zou zeggen, wat zou jij dan kiezen?”
“Jij mag jezelf zijn, ook als dat een beetje anders is.”

Dan geven we iets veel krachtiger mee dan aanpassen.
Dan geven we zelfvertrouwen mee.

Misschien is dit een mooie vraag om even bij stil te staan

Waar hou jij jezelf nog een beetje tegen?

Niet in grote levensbeslissingen.
Maar in die kleine, dagelijkse keuzes.

En wat zou er veranderen…
als je daar één stapje dichter bij jezelf durft te komen?

Als je voelt dat je ergens onderweg een stukje van jezelf bent kwijtgeraakt,
en je wil opnieuw dichter bij jezelf leren komen - stap voor stap, op jouw tempo -
dan ben je welkom om eens samen te kijken wat jij nodig hebt.

Je hoeft het niet alleen uit te zoeken.