Misschien moet je je doelen wat kleiner maken

Misschien ligt het probleem niet bij je discipline. Misschien heb je gewoon doelen gesteld voor een versie van jezelf die niet bestaat.

Je kent het waarschijnlijk wel. Je besluit dat er iets moet veranderen, en meteen maak je een plan.

Vanaf nu ga je drie keer per week sporten. Gezonder eten. Minder op je telefoon zitten. Vroeger slapen. Meer tijd voor jezelf maken. Misschien eindelijk die opleiding volgen, ander werk zoeken, of beginnen aan dat idee waar je al jaren mee rondloopt.

En op het moment dat je het beslist, voelt het ook echt haalbaar. Deze keer ga je het écht doen.

Tot het gewone leven zich ermee bemoeit.
Je hebt slecht geslapen. Er is te veel werk. Een van de kinderen heeft je nodig. Je agenda loopt uit. Je hebt geen zin om te koken. Je mist een training. Daarna nog één. En ergens onderweg verandert een goed voornemen langzaam in iets waar je vooral een slecht gevoel aan overhoudt.

Niet omdat je niets hebt gedaan. Maar omdat je niet hebt gedaan wat je jezelf had voorgenomen.

Misschien is het probleem dan niet dat je te weinig discipline hebt.
Misschien was het plan gewoon te groot.

We maken van een verlangen meteen een eindbestemming

Ik denk dat we onze doelen vaak formuleren vanuit het ideale scenario.

Als ik fitter wil worden, ga ik drie of vier keer per week sporten. Als ik rustiger wil worden, ga ik elke dag mediteren. Als ik niet meer gelukkig ben in mijn werk, moet ik op zoek naar een andere job. Als ik ooit zelfstandig wil worden, moet ik een ondernemingsplan schrijven en er eindelijk voor gaan.

We slaan daarbij nogal makkelijk een paar tussenstappen over.

Terwijl er een wereld van verschil zit tussen ik wil iets veranderen en ik ben klaar om mijn hele leven daar vandaag al op af te stemmen.

En je hoeft trouwens niet altijd precies te weten waar je uiteindelijk wilt uitkomen. Soms weet je alleen dat je niet wilt blijven waar je nu bent.

Ook dat is genoeg om een eerste stap te zetten.

Maak niet je droom kleiner. Maak de volgende stap kleiner.

Er wordt ons vaak verteld dat we groot moeten dromen. Daar is op zich niets mis mee.

Wil je ooit een eigen zaak? Prima. Wil je een marathon lopen? Ga ervoor. Wil je twintig kilo verliezen, een boek schrijven, van carrière veranderen of eindelijk leren beter voor jezelf te zorgen? Ook goed.

Maar je hoeft vandaag nog niet te kunnen wat nodig is om daar uiteindelijk te geraken.
Je hoeft alleen te weten wat je nú kunt doen.

Misschien wordt drie keer per week sporten voorlopig één keer.
Ik wil gezonder leven kan beginnen met een degelijke lunch meenemen naar het werk.
Ik wil minder op mijn telefoon zitten kan betekenen dat je morgenochtend je koffie drinkt zonder ondertussen te scrollen.
Ik wil ander werk hoeft niet meteen te betekenen dat je ontslag neemt. Misschien begin je met jezelf af te vragen wat je precies mist in je huidige job.
En ik wil mijn eigen zaak beginnen kan vandaag gewoon betekenen dat je één telefoontje pleegt, iets opzoekt of een idee op papier zet.

Het klinkt minder indrukwekkend. Maar je hebt er wél iets aan.

Een klein doel dat je haalt, is niet minder waard

Er speelt nog iets mee, en dat is misschien nog het interessantste.

Stel dat je jezelf voorneemt om vier keer per week te sporten, en je gaat twee keer.
Objectief gezien heb je twee keer gesport. Dat is behoorlijk goed.
Maar in je hoofd heb je maar de helft gedaan van wat je van jezelf verwachtte. En zo kunnen twee trainingen vreemd genoeg aanvoelen als een mislukking.
Had je jezelf voorgenomen om één keer te gaan en je bent twee keer geweest, dan ziet exact diezelfde week er plots heel anders uit. Ineens heb je jezelf overtroffen.

Niet omdat we onszelf voor de gek moeten houden door de lat zo laag mogelijk te leggen. Maar omdat de manier waarop we onze doelen formuleren mee bepaalt hoe we naar onze eigen vooruitgang kijken.

Wie zichzelf voortdurend doelen oplegt die alleen haalbaar zijn in perfecte weken, verzamelt vooral bewijs dat het blijkbaar alweer niet gelukt is.

En dat doet iets met je.

Na een tijdje wordt het verhaal: zie je wel, ik hou toch nooit iets vol.
Terwijl het misschien juister zou zijn om te zeggen: ik verwacht voortdurend meer van mezelf dan realistisch is binnen het leven dat ik écht leid.

Dat is een heel ander verhaal. En veel eerlijker ook.

Vooruitgang hoeft niet spectaculair te zijn

We onderschatten kleine veranderingen omdat ze op het moment zelf zo weinig lijken voor te stellen.

Eén wandeling verandert je conditie niet. Eén keer je grens aangeven verandert je relatiepatronen niet. Eén avond vroeger naar bed lost je vermoeidheid niet op. Eén sollicitatie verandert je loopbaan niet. En tien minuten voor jezelf veranderen je leven niet.

Maar dat hoeft ook niet.

Het interessante aan een kleine stap is niet wat die ene stap doet. Het is dat er daarna makkelijker een tweede kan volgen.
Je ontdekt namelijk dat je iets kunt beïnvloeden. Dat je niet hoeft te wachten op meer motivatie, meer tijd, meer zelfvertrouwen of het perfecte moment.
Je bent al begonnen.
En soms is dat psychologisch veel belangrijker dan het resultaat zelf.

Klein is niet hetzelfde als vrijblijvend

Er zit wel een valkuil in dit verhaal.
Want "kleine stapjes" kan natuurlijk ook een bijzonder comfortabele manier worden om nooit echt iets te veranderen.
Als je al drie jaar zegt dat je eens gaat uitzoeken welke opleiding je zou kunnen volgen, dan is die informatie opzoeken misschien geen kleine stap meer. Dan is het ondertussen gewoon uitstelgedrag met een strik errond.

Een goede volgende stap hoeft niet makkelijk te zijn.
Hij mag spannend zijn. Ongemakkelijk zelfs.
Hij moet alleen klein genoeg zijn om ook echt gezet te worden.
Dat onderscheid vind ik belangrijk.

Persoonlijke ontwikkeling betekent voor mij niet dat we voortdurend voorzichtig om onszelf heen lopen. Soms hebben we begrip nodig voor waarom iets moeilijk is. En soms hebben we net een klein duwtje nodig om eindelijk te doen wat we eigenlijk al lang weten.

Het ene sluit het andere niet uit.

Wat is klein genoeg voor vandaag?

Misschien heb jij op dit moment ook iets waarvan je vindt dat je er "eindelijk eens werk van moet maken".
Probeer dan eens niet aan het volledige doel te denken.
Vergeet even waar je over zes maanden zou moeten staan, hoeveel kilo eraf moet, hoe vaak je zou moeten sporten, welke job je uiteindelijk wilt of hoe je leven eruit zou moeten zien.

Stel jezelf een veel eenvoudigere vraag:
Wat is de kleinste concrete stap die ik vandaag of deze week werkelijk kan zetten?

Niet de stap waarvan je vindt dat je hem zou moeten kunnen zetten. Niet wat iemand anders in jouw situatie zou doen. En ook niet de stap die indrukwekkend genoeg klinkt om op een lijstje met goede voornemens te zetten.

Gewoon de volgende.

Want misschien hoef je helemaal niet harder je best te doen. Misschien mag je dat doel dat honderd meter verderop ligt even laten liggen, en kijken naar die ene meter voor je voeten.

Daar begint uiteindelijk elke verandering.

Misschien hoeft het niet allemaal tegelijk

Soms weten we heel goed wat we anders zouden willen, maar lijkt de afstand tussen waar we nu staan en waar we naartoe willen gewoon te groot. Dan kan het helpen om samen te kijken naar wat er precies vastzit - en vooral naar wat een haalbare volgende stap kan zijn.

In mijn coaching hoef je niet binnen te komen met een uitgewerkt plan of een groots doel. We vertrekken van waar jij vandaag staat, en zoeken van daaruit verder.

Wil je eens ontdekken wat jouw volgende stap kan zijn? Plan gerust een vrijblijvend kennismakingsgesprek.