Wat mijn dochter mij leerde tijdens het wijnproeven.
Een tijdje geleden gingen we met het gezin uit eten.
De ober kwam aan tafel met een fles wijn en vroeg wie wilde proeven.
Mijn dochter stak haar hand op.
Haar broers hebben een tijdje geleden een cursus wijnproeven gevolgd.
Ze had dus al gezien hoe het moest.
De ober schonk een klein beetje wijn in haar glas.
En toen gebeurde er iets wat me is bijgebleven.
Waar ik waarschijnlijk snel een slok zou nemen, vriendelijk zou knikken en zou zeggen dat de wijn lekker was, deed zij iets anders.
Ze nam haar tijd.
Ze keek naar de kleur.
Ze draaide het glas rustig rond.
Ze observeerde.
Ze rook.
Ze proefde aandachtig.
Alsof ze helemaal vergat dat er een tafel vol mensen zat te kijken.
Niet gemaakt.
Niet overdreven.
Gewoon aanwezig.
En terwijl ik naar haar keek, voelde ik iets wat me verraste.
Trots.
Maar ook bewondering.
Omdat ik besefte hoe anders ik dat zelf zou gedaan hebben.
Ik ben iemand die niet graag in de spotlight staat.
Geef mij maar een plaatsje aan de zijkant.
Ik ben vaak degene die anderen laat spreken.
Die zichzelf wat kleiner maakt.
Die denkt: doe maar gewoon.
Niet opvallen.
Niet te veel ruimte innemen.
En plots zag ik mijn dochter daar zitten.
Niet groter dan nodig.
Maar ook niet kleiner.
Ze nam gewoon haar moment.
Hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat veel mensen zichzelf onzichtbaar maken.
Niet omdat ze niets te vertellen hebben.
Niet omdat ze niets kunnen.
Maar omdat ze ooit geleerd hebben dat zichtbaar zijn gevaarlijk is.
Dat je niet moet stoefen.
Dat je niet te veel aandacht mag vragen.
Dat je vooral bescheiden moet blijven.
En voor je het weet, vertaal je dat naar je hele leven.
Je houdt je ideeën voor jezelf.
Je slikt complimenten weg.
Je minimaliseert je successen.
Je verontschuldigt je voordat je iets zegt.
Je wacht tot iemand anders eerst spreekt.
Maar wat als zichtbaar zijn niet hetzelfde is als aandacht vragen?
Wat als je plaats innemen niet betekent dat je iemand anders minder ruimte geeft?
Wat als je mag genieten van een moment waarop de aandacht even naar jou gaat?
Zonder schuldgevoel.
Zonder jezelf te relativeren.
Zonder onmiddellijk weer naar de achtergrond te verdwijnen.
Dat is wat ik die avond leerde.
Van mijn dochter.
Niet over wijn.
Maar over aanwezigheid.
Over jezelf toestemming geven om gezien te worden.
Over durven vertrouwen dat je niet te veel bent.
En dat je soms gewoon mag genieten van jouw moment.
Niet omdat je beter bent dan iemand anders.
Maar omdat je er ook gewoon mag zijn.
Volledig.
Zichtbaar.
En zonder je daarvoor te verontschuldigen.
Merk jij dat je jezelf vaak kleiner maakt dan nodig is? Dat je je inhoudt, je successen minimaliseert of moeite hebt om ruimte in te nemen?
Tijdens coaching onderzoeken we vaak waar die patronen vandaan komen en hoe je stap voor stap meer jezelf kan zijn, zonder masker en zonder jezelf voortdurend aan te passen aan anderen.
Je bent welkom voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek