Wat mijn kinderen mij leren over 100% aanwezig zijn

Soms denken we dat wij als ouders onze kinderen alles leren.
Maar hoe ouder mijn kinderen worden, hoe vaker ik merk dat het ook omgekeerd werkt.

De afgelopen jaren hebben ze me al heel wat geleerd. Over ondernemen. Over sociale media. Over creativiteit. Over nieuwe manieren van kijken naar de wereld.

Maar er is nog iets anders dat me telkens opnieuw opvalt.
Hun vermogen om écht aanwezig te zijn.

En eerlijk gezegd kan ik daar nog veel van leren.

Overal een beetje zijn

We leven in een tijd waarin onze aandacht voortdurend wordt opgeëist.

Een berichtje dat binnenkomt.
Een mail die nog beantwoord moet worden.
Een melding op sociale media.
Een taak die we niet mogen vergeten.

Zelfs wanneer we met vrienden aan tafel zitten, een wandeling maken of naar iemand luisteren, is een deel van onze aandacht vaak al ergens anders.

We zijn fysiek aanwezig.
Maar mentaal vaak niet helemaal.

En dat merk ik ook bij mezelf.
Terwijl ik met iemand praat, denk ik soms al aan wat er straks nog moet gebeuren.
Tijdens een etentje schiet er plots iets door mijn hoofd dat ik niet mag vergeten.
Of ik betrap mezelf erop dat ik ondertussen toch even naar mijn gsm grijp.

Niet omdat het belangrijk is maar omdat we het allemaal zo gewoon geworden zijn.

De les die mijn kinderen me blijven leren

Wanneer we als gezin samen zijn, zijn het vaak mijn kinderen die hun gsm als eerste aan de kant leggen.

Niet omdat iemand dat vraagt.
Niet omdat het moet.

Gewoon omdat ze op dat moment daar willen zijn.
Voor het gesprek.
Voor de sfeer.
Voor het samenzijn.
Wat me daarnaast ook opvalt, is hoe ze zich engageren in wat ze doen.

Of het nu gaat over een etentje, een afspraak, een project of een eenvoudige videocall.
Ze bereiden zich voor.
Ze hebben nagedacht over vragen die ze willen stellen.
Ze hebben informatie opgezocht.
Ze hebben zich verdiept in het onderwerp.

Niet vanuit perfectionisme.
Niet omdat alles perfect moet zijn.

Maar omdat ze betrokken zijn.
Omdat ze willen bijdragen.
Omdat ze aanwezig willen zijn.

En telkens opnieuw bewonder ik dat.

Mijn eigen manier van werken

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik zelf vaak anders werk.
Als coach stap ik regelmatig een gesprek binnen zonder vooraf een volledig plan uit te schrijven.
Ik hou ervan om open en nieuwsgierig te blijven.
Om niet alles vooraf vast te leggen.
Om ruimte te laten voor wat zich spontaan aandient.

En dat heeft absoluut zijn waarde.
Vaak ontstaan net daardoor de mooiste gesprekken en de meest onverwachte inzichten.

Maar wat mijn kinderen me laten zien, is dat openheid en voorbereiding elkaar niet uitsluiten.
Je kan nieuwsgierig blijven én je voorbereiden.
Je kan spontaan zijn én bewust aanwezig.
Je kan flexibel zijn én toch vooraf nadenken over wat je wil leren, bijdragen of bereiken.

Aandacht is een vorm van respect

Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik besef dat voorbereiding eigenlijk veel minder te maken heeft met prestaties dan we vaak denken.
Het gaat niet alleen over efficiëntie. Het gaat over aandacht.
En aandacht is misschien wel een van de mooiste vormen van respect die je iemand kan geven.

Wanneer je je voorbereidt op een gesprek, zeg je eigenlijk: "Jij bent belangrijk genoeg om hier tijd en aandacht aan te besteden."

Wanneer je tijdens een etentje je gsm weglegt, zeg je: "Dit moment verdient mijn aandacht."

Wanneer je echt luistert naar iemand zonder ondertussen aan tien andere dingen te denken, geef je die persoon iets wat tegenwoordig steeds zeldzamer wordt.

Je aanwezigheid.

Misschien zit de kwaliteit van ons leven daar

We besteden vaak veel aandacht aan wat we allemaal nog willen doen.

Meer bereiken.
Meer beleven.
Meer meemaken.

Maar misschien zit de kwaliteit van ons leven niet alleen in wat we doen.
Misschien zit ze vooral in hoe aanwezig we zijn terwijl we het doen.

Want wat heb je aan een prachtige wandeling als je ondertussen alleen maar bezig bent met je mails?
Wat heb je aan een etentje met mensen die je graag ziet als je meer naar je scherm kijkt dan naar elkaar?
Wat heb je aan een gesprek als je eigenlijk al met je gedachten ergens anders bent?

Soms hoeven we niet méér ervaringen te verzamelen.
Soms mogen we gewoon dieper aanwezig zijn in de ervaringen die we al hebben.

Dankbaar voor deze les

Mijn kinderen leren me nog elke dag nieuwe dingen.
En één van de mooiste lessen die ze me blijven geven, is deze:

Dat het leven rijker wordt wanneer je niet overal tegelijk probeert te zijn.

Maar wanneer je kiest om volledig aanwezig te zijn waar je nu bent.
Bij het gesprek.
Bij het werk.
Bij de wandeling.
Bij de mensen die je graag ziet.
Bij dit moment.

Want uiteindelijk is dit moment het enige dat we ooit echt hebben.

Merk jij soms dat je fysiek aanwezig bent, maar met je hoofd al ergens anders?

Sta dan vandaag eens bewust stil bij één eenvoudige vraag:

Waar wil ik vandaag écht aanwezig zijn?

Misschien tijdens een gesprek.
Misschien tijdens het avondeten.
Misschien tijdens een wandeling.
Misschien gewoon bij jezelf.

Leg je gsm even weg.

Adem diep in.

En geef dat moment je volledige aandacht.

Je zal verbaasd zijn hoeveel rijker het wordt wanneer je er echt bent.

Wil je hier graag mee aan de slag? Kom gerust langs voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek.