Waarom je soms iemand nodig hebt die naast je komt staan

Waarom je je eigen situatie zo moeilijk objectief kunt bekijken

"En dat is dan bemiddelaar."

Ik weet nog exact hoe mijn oudste zoon Simon dat zei.
Hij was een jaar of zestien en we hadden ruzie. Niet uitzonderlijk. Gewoon één van die discussies die je wel eens hebt met een puber. Ik was boos. Echt boos.
En toen keek hij me aan, maakte een licht arrogante beweging met zijn kin richting mij en zei:
"En dat is dan bemiddelaar."

Op dat moment kon ik daar niet bepaald om lachen.
Vandaag wel. Want eigenlijk hield hij me een spiegel voor.

Niet omdat hij wilde aantonen dat ik geen goede bemiddelaar was, maar omdat hij me confronteerde met iets wat we allemaal wel eens vergeten: wanneer je zelf midden in een conflict zit, is neutraal blijven ontzettend moeilijk.

Ook als bemiddelaar.
Ook als coach.
Ook als psycholoog.
Ook als therapeut.

We blijven in de eerste plaats gewoon mens.

Je kunt jezelf niet altijd van buitenaf bekijken

Mensen denken soms dat professionals in de hulpverlening hun eigen leven perfect op orde hebben.

Dat een relatietherapeut nooit ruzie maakt.
Dat een coach altijd rustig blijft.
Dat een bemiddelaar elk conflict thuis voorbeeldig oplost.

Maar zo werkt het natuurlijk niet.

Wanneer ik twee mensen begeleid die een conflict hebben, sta ik erbuiten.
Ik luister.
Ik stel vragen.
Ik zie patronen.
Ik help hen elkaars standpunt begrijpen.

Mijn eigen emoties spelen op dat moment nauwelijks mee.

Maar wanneer het over mijn eigen gezin gaat...
Wanneer mijn kind iets zegt dat me raakt.
Wanneer ik me onbegrepen voel.
Wanneer oude frustraties of bezorgdheden worden aangeraakt.

Dan ben ik niet langer de neutrale bemiddelaar.
Dan ben ik gewoon mama.
En dat maakt een wereld van verschil.

Emoties vernauwen onze blik

Dat zie ik ook zo vaak terug bij cliënten.

Ze zeggen dingen als: "Ik weet eigenlijk wel wat ik zou moeten doen."

Of: "Als een vriendin mij dit zou vertellen, zou ik perfect weten welk advies ik haar zou geven."

En toch lukt het niet.
Niet omdat ze het antwoord niet kennen, maar omdat emoties onze blik vernauwen.

Wanneer we zelf midden in een moeilijke situatie zitten, reageren we niet alleen met ons verstand.
Ons zenuwstelsel doet ook mee.
Onze overtuigingen.
Onze angsten.
Onze oude patronen.
Onze behoefte aan erkenning.
Onze onzekerheden.

Daardoor zien we vaak nog maar een klein stukje van het geheel.

Met je neus tegen het schilderij

Ik vergelijk het soms met een schilderij.
Als je met je neus tegen het doek staat, zie je alleen losse penseelstreken.
Je ziet kleuren. Lijnen. Details.

Maar je ziet het volledige beeld niet meer.
Pas wanneer je een paar stappen achteruit zet, wordt duidelijk wat er eigenlijk geschilderd is.

Dat is precies wat een coach, therapeut, bemiddelaar of soms zelfs een goede vriend of vriendin kan betekenen.
Niet omdat die persoon slimmer is.
Niet omdat die jouw leven beter kent dan jij.
Maar omdat diegene nét iets verder van het schilderij staat en daardoor dingen ziet die voor jou, midden in de situatie, bijna onzichtbaar zijn geworden.

We hoeven het niet altijd alleen te kunnen

Ik merk dat veel mensen het moeilijk vinden om hulp te vragen.
Alsof dat betekent dat ze gefaald hebben.
Alsof ze hun eigen problemen zelf zouden moeten kunnen oplossen.
Maar eigenlijk vragen we voor zoveel andere dingen zonder aarzelen hulp.
We gaan naar een kinesist als onze rug pijn doet.
Naar een tandarts als we kiespijn hebben.
Naar een architect als we een huis willen bouwen.
Waarom zouden we dan verwachten dat we alle moeilijke levensvragen altijd alleen moeten kunnen beantwoorden?

Soms zit je gewoon te dicht op je eigen verhaal.
En dan is het geen zwakte om iemand naast je te laten staan.
Integendeel. Het getuigt net van moed.

Simon had misschien wel gelijk

Als ik vandaag terugdenk aan dat moment met Simon, voel ik vooral mildheid.
Naar hem. Maar ook naar mezelf.
Hij had ergens gelijk.
Op dat moment was ik inderdaad geen neutrale bemiddelaar. Dat kon ook niet.
Want ik stond zelf midden in het conflict.

En misschien is dat net de belangrijkste les.
Niet dat we altijd rustig moeten blijven.
Niet dat we nooit fouten mogen maken.
Maar dat we mogen erkennen dat we soms iemand nodig hebben die ons helpt om weer wat afstand te nemen.
Want als je zelf midden in de storm staat, is het nu eenmaal moeilijk om de horizon nog te zien.
En soms is één gesprek al genoeg om opnieuw overzicht te krijgen.

Herken je dit?

Heb je het gevoel dat je blijft vastlopen in dezelfde gedachten, dezelfde twijfels of dezelfde patronen? Dan hoeft je dat niet alleen uit te zoeken.

Tijdens een gratis kennismakingsgesprek bekijken we samen waar je vandaag tegenaan loopt en of ik iets voor jou kan betekenen.

Soms is één ander perspectief al genoeg om opnieuw helder te zien.