Waarom je soms iemand nodig hebt die naast je komt staan

Waarom je je eigen situatie zo moeilijk objectief kunt bekijken

"En dat is dan bemiddelaar."

Ik weet nog precies hoe mijn oudste zoon Simon dat zei. Hij was een jaar of zestien en we hadden ruzie - niks bijzonders, gewoon zo'n discussie die je nu eenmaal hebt met een puber. Maar ik was boos. Echt boos. En toen keek hij me aan, met net dat tikje arrogantie in zijn kin, en zei: "En dat is dan bemiddelaar."

Ik kon er op dat moment niet om lachen. Nu wel. Want eigenlijk hield hij me gewoon een spiegel voor.

Niet om te bewijzen dat ik geen goede bemiddelaar was, maar hij confronteerde me met iets wat we allemaal wel eens vergeten: als je zélf midden in een conflict zit, is neutraal blijven bijzonder moeilijk. Ook als bemiddelaar, coach, psycholoog of therapeut. We blijven in de eerste plaats gewoon mens.

Je kunt jezelf niet altijd van buitenaf bekijken

Mensen denken soms dat wie in de hulpverlening werkt zijn eigen leven perfect op orde heeft. Dat een relatietherapeut nooit ruzie maakt, dat een coach altijd rustig blijft, dat een bemiddelaar elk conflict thuis voorbeeldig oplost. Maar zo werkt het natuurlijk niet.

Wanneer ik twee mensen begeleid die een conflict hebben, sta ik erbuiten. Ik luister, ik stel vragen, ik zie patronen, ik help hen om elkaars standpunt te begrijpen. Mijn eigen emoties spelen op dat moment nauwelijks mee.

Maar wanneer het over mijn eigen gezin gaat? Wanneer mijn kind iets zegt dat me raakt, wanneer ik me onbegrepen voel, wanneer oude frustraties of bezorgdheden worden aangeraakt - dan ben ik niet langer de neutrale bemiddelaar. Dan ben ik gewoon mama. En dat maakt een wereld van verschil.

Emoties vernauwen onze blik

Dat zie ik ook zo vaak terug bij cliënten. Ze zeggen dingen als "ik weet eigenlijk wel wat ik zou moeten doen." Of: "als een vriendin mij dit zou vertellen, wist ik perfect welk advies ik haar zou geven." En toch lukt het niet. Niet omdat ze het antwoord niet kennen, maar omdat emoties onze blik vernauwen.

Als we zelf midden in iets moeilijks zitten, reageren we niet alleen met ons verstand. Ons zenuwstelsel doet mee. Onze overtuigingen, onze angsten, onze oude patronen, onze behoefte aan erkenning, onze onzekerheden. Daardoor zien we vaak nog maar een klein stukje van het geheel.

Met je neus tegen het schilderij

Ik vergelijk het soms met een schilderij. Als je met je neus tegen het doek staat, zie je alleen losse penseelstreken. Kleuren, lijnen, details - maar het volledige beeld zie je niet meer. Pas wanneer je een paar stappen achteruit zet, wordt duidelijk wat er eigenlijk geschilderd is.

En dat is nu net wat een coach, therapeut, bemiddelaar of soms gewoon een goede vriend of vriendin kan betekenen. Niet omdat die persoon slimmer is, of jouw leven beter kent dan jij. Maar omdat die net iets verder van het schilderij staat, en daardoor dingen ziet die voor jou - midden in de situatie - bijna onzichtbaar zijn geworden.

We hoeven het niet altijd alleen te kunnen

Veel mensen vinden het moeilijk om hulp te vragen. Alsof het betekent dat ze gefaald hebben, alsof ze hun problemen zelf zouden moeten kunnen oplossen. Terwijl we voor zoveel andere dingen wél zonder aarzelen hulp vragen. We gaan naar de kinesist als onze rug pijn doet, naar de tandarts bij kiespijn, naar een architect als we een huis willen bouwen. Waarom zouden we dan verwachten dat we élke moeilijke levensvraag in ons eentje moeten kunnen beantwoorden?

Soms zit je gewoon te dicht op je eigen verhaal. En dan is het geen zwakte om iemand naast je te laten staan - integendeel, het getuigt net van moed.

Simon had misschien wel gelijk

Als ik vandaag terugdenk aan dat moment met Simon, voel ik vooral mildheid. Naar hem, maar ook naar mezelf. Hij had ergens gelijk. Ik was op dat moment inderdaad geen neutrale bemiddelaar. Dat kón ook niet, want ik stond zelf midden in het conflict.

En misschien is dat wel de belangrijkste les. Niet dat we altijd rustig moeten blijven, of nooit fouten mogen maken. Maar dat we mogen erkennen dat we soms iemand nodig hebben die ons helpt om weer wat afstand te nemen. Want als je zelf in de storm staat, is het nu eenmaal lastig om de horizon nog te zien. En soms is één gesprek al genoeg om opnieuw overzicht te krijgen.

Herken je dit?

Heb je het gevoel dat je blijft vastlopen in dezelfde gedachten, dezelfde twijfels, dezelfde patronen? Dan hoef je dat niet alleen uit te zoeken. Tijdens een gratis kennismakingsgesprek bekijken we samen waar je vandaag tegenaan loopt, en of ik iets voor jou kan betekenen.

Soms is één ander perspectief al genoeg om opnieuw helder te zien.