Waarom veel vrouwen niet weten wat ze écht willen

"Wat wil jij eigenlijk?"

Het lijkt een eenvoudige vraag. Toch merk ik in mijn praktijk dat veel vrouwen er niet meteen een antwoord op hebben.

Niet omdat ze geen dromen hebben. Niet omdat ze besluiteloos zijn. En al zeker niet omdat ze zwak zijn. Maar omdat ze vaak jarenlang vooral met andere vragen bezig zijn geweest. Wat verwachten anderen van mij? Wat moet er vandaag allemaal gebeuren? Hoe zorg ik dat iedereen tevreden is? Hoe hou ik alles draaiende?

En ergens onderweg zijn ze het contact met zichzelf een beetje kwijtgeraakt.

Waar dat vandaan komt

Het is trouwens geen toeval dat ik deze vraag vaker bij vrouwen zie stranden dan bij mannen.

Veel vrouwen leren al heel vroeg om rekening te houden met anderen. Meisjes worden vaker geprezen om lief zijn, behulpzaam zijn en rekening houden met de groep dan om ruimte innemen of hun eigen wil doordrukken. Zorgen voor anderen wordt, subtiel en soms heel expliciet, een deel van wat een "goede" vrouw hoort te zijn.

Dat is niet iets wat vrouwen zelf verkeerd doen. Het is iets wat hen is aangeleerd, generatie na generatie. En het zit vaak zo diep dat het niet meer voelt als een keuze, maar gewoon als wie je bent.

Het gevolg is dat je ontzettend goed wordt in aanvoelen wat anderen nodig hebben - en veel minder geoefend in de vraag wat jij zelf nodig hebt.

Wanneer zorgen belangrijker wordt dan voelen

Vrouwen die dit patroon kennen, voelen spanningen haarfijn aan. Ze proberen conflicten te vermijden, willen niemand teleurstellen, nemen vanzelf verantwoordelijkheid.

Op zich zijn dat mooie eigenschappen. Ik wil ze ook niet wegzetten als louter een probleem, want dat zijn ze niet. Er zit voor veel vrouwen ook echte betekenis in het zorgen voor anderen. Verbondenheid. Iets kunnen betekenen. Een deel van wie ze graag zijn.

Maar wanneer je jarenlang vooral afgestemd bent op de behoeften van anderen, wordt het steeds moeilijker om nog te voelen wat jij zelf nodig hebt.

Je raakt gewend aan vragen als: wat heeft mijn partner nodig? Wat verwachten de kinderen? Wat vraagt mijn werkgever? Wat moet er vandaag nog gebeuren?

En veel minder aan: wat heb ík nodig? Waar krijg ík energie van? Wat maakt míj gelukkig?

Niet omdat die vragen minder belangrijk zijn. Maar omdat ze gewoon minder vaak aan bod zijn gekomen.

Leven op automatische piloot

Soms bouwen mensen een leven op dat er van buitenaf prima uitziet. Een gezin, een job, verantwoordelijkheden, een volle agenda. En toch voelen ze zich vanbinnen leeg, rusteloos of ontevreden.

Niet omdat er iets mis is. Maar omdat ze jarenlang vooral op automatische piloot hebben geleefd. Van afspraak naar afspraak, van taak naar taak, van verwachting naar verwachting. Zonder geregeld stil te staan bij de vraag: past dit eigenlijk nog bij wie ik vandaag ben?

Ik denk aan een vrouw die ik ooit begeleidde. Op papier had ze alles op orde: een goede job, een gezin, een druk en vol leven. Toen ik haar vroeg waar zíj van genoot - niet haar kinderen, niet haar partner, zij - bleef het lang stil. Uiteindelijk zei ze: "Ik weet het echt niet meer. Ik denk dat ik al zo lang niet meer die vraag gesteld heb dat ik het antwoord kwijt ben."

Dat is niet omdat er iets mis was met haar. Het is wat er gebeurt wanneer een vraag jarenlang niet gesteld wordt.

Overleven laat weinig ruimte voor zelfontdekking

Er zijn ook vrouwen die een zware periode achter de rug hebben. Stress, burn-out, relatieproblemen, ziekte, financiële zorgen.

Wanneer je in overlevingsmodus zit, gaat bijna alle energie naar het hoofd boven water houden. Dat is logisch en volkomen begrijpelijk. Maar daardoor belandt de aandacht voor jezelf vaak op de achtergrond.

Je bent dan niet bezig met vragen als: wat maakt mij gelukkig? Wat zijn mijn dromen? Welke richting wil ik uit? Je bent vooral bezig met: hoe geraak ik deze week door? Hoe hou ik alles draaiende? Hoe voorkom ik dat het erger wordt?

En na verloop van tijd kun je daardoor vervreemd raken van jezelf.

Je hoeft niet meteen het antwoord te weten

Veel mensen denken dat ze plots een grote openbaring moeten krijgen. Dat ze op een ochtend wakker worden en ineens precies weten wat ze willen.

Maar zo werkt het meestal niet.

Zelfverbinding ontstaat vaak veel zachter. Door opnieuw nieuwsgierig te worden naar jezelf. Door jezelf vragen te stellen zonder meteen een perfect antwoord te verwachten.

Waar geniet ik van? Wanneer voel ik me het meest mezelf? Wat geeft me energie? Waar kijk ik naar uit? Wat zou ik doen als niemand er een mening over had?

Zulke vragen zijn niet bedoeld om meteen op te lossen. Ze zijn bedoeld om je langzaam weer contact te laten maken met wie je bent, onder alle rollen, verwachtingen en verantwoordelijkheden.

Misschien is dat de echte vraag

Misschien hoef je helemaal niet te weten wat je met de rest van je leven wilt doen.
Misschien begint het met een veel eenvoudigere vraag. Niet "wat moet ik doen?", maar "wie ben ik eigenlijk geworden?" En misschien nog belangrijker: "leef ik vandaag op een manier die daarbij past?"

Want vaak ligt het antwoord niet buiten jezelf. Onder alle laagjes van aanpassen, zorgen, presteren en overleven zit nog altijd diezelfde vrouw. Met verlangens. Met dromen. Met een eigen stem.
En misschien is het gewoon tijd om opnieuw naar haar te luisteren.

Herken je jezelf hierin?

Voel je dat je het contact met jezelf wat bent kwijtgeraakt? Dat je vooral bezig bent met zorgen, aanpassen en doorgaan, maar niet meer goed weet wat jij zelf nodig hebt?

Tijdens een coachingtraject gaan we samen op zoek naar wat écht belangrijk is voor jou. Zodat je opnieuw keuzes kunt maken die passen bij wie jij bent, in plaats van alleen te leven volgens de verwachtingen van anderen.

Je bent welkom voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek.