Waarom ik 's avonds niet werk (en waarom mijn klanten daar beter van worden)
Soms krijg ik de vraag waarom ik geen coachingsessies in de avond aanbied.
Het antwoord is eigenlijk heel eenvoudig.
Omdat ik mijn klanten het beste van mezelf wil geven.
En dat lukt mij niet meer als mijn batterij leeg is.
Dat klinkt misschien vreemd. We leven tenslotte in een maatschappij waarin altijd beschikbaar zijn vaak wordt gezien als een teken van betrokkenheid. Hoe flexibeler je bent, hoe beter. Hoe meer uren je werkt, hoe gemotiveerder je lijkt.
Maar ik geloof daar niet in.
Sterker nog: ik denk dat we vaak vergeten dat niet alleen onze tijd beperkt is, maar ook onze energie.
Tijd is niet hetzelfde als energie
We hebben allemaal 24 uur in een dag.
Maar niet iedereen beschikt op elk moment van die dag over dezelfde energie.
Ik ben een ochtendmens. Mijn hoofd is het scherpst in de voormiddag.
Dan ben ik creatief, gefocust en volledig aanwezig. Dat is het moment waarop ik het beste kan luisteren, doorvragen, verbanden leggen en mensen begeleiden.
Tegen de avond voel ik dat mijn energie afneemt.
Dat betekent niet dat ik niets meer kan. Natuurlijk kan ik dan nog een gesprek voeren of een e-mail beantwoorden.
Maar er is een verschil tussen iets kunnen doen en er volledig aanwezig in zijn.
En als iemand tijd, geld en vertrouwen investeert in een coachingstraject, dan wil ik die persoon meer geven dan "goed genoeg".
Een lege batterij helpt niemand
Veel mensen hebben geleerd dat goed zorgen voor anderen betekent dat je jezelf op de laatste plaats zet.
Dat je doorgaat als je moe bent.
Dat je nog even doorbijt.
Dat je altijd beschikbaar bent.
Maar hoe langer ik coach, hoe meer ik ervan overtuigd raak dat het tegenovergestelde waar is.
Je kan niet blijven geven vanuit leegte.
Je kan niet blijven luisteren als je zelf uitgeput bent.
Je kan niet blijven zorgen voor anderen terwijl je jezelf voortdurend voorbijloopt.
Op korte termijn lukt dat misschien nog wel.
Op lange termijn betaalt iedereen daar een prijs voor.
Jijzelf én de mensen die op jou rekenen.
Grenzen zijn geen teken van onwil
Soms voelen mensen zich schuldig wanneer ze grenzen stellen.
Ze zijn bang dat anderen hen egoïstisch zullen vinden.
Dat ze niet behulpzaam genoeg zijn.
Niet flexibel genoeg.
Niet betrokken genoeg.
Maar een gezonde grens ontstaat vaak niet uit onverschilligheid.
Integendeel. Vaak ontstaat ze juist uit verantwoordelijkheid.
Ik stop 's avonds niet met werken omdat ik mijn klanten minder belangrijk vind.
Ik stop omdat ik hen belangrijk vind.
Omdat ik weet dat ik hen beter kan begeleiden wanneer ik voldoende rust neem.
Omdat ik weet dat kwaliteit belangrijker is dan beschikbaarheid.
Misschien geldt hetzelfde voor jou
Misschien hoef jij geen coachings te geven.
Misschien ben jij ouder, leidinggevende, ondernemer, zorgverlener of collega.
Maar ook jij hebt waarschijnlijk momenten waarop je energie het hoogst is.
En momenten waarop je vooral aan het overleven bent.
Toch plannen veel mensen hun leven uitsluitend op basis van tijd.
Kan het in de agenda? Dan doen we het.
Maar misschien is een betere vraag: Heb ik op dat moment ook de energie om dit goed te doen?
Want tijd en energie zijn niet hetzelfde.
De les die ik zelf moest leren
Er was een tijd waarin ik dacht dat goed zorgen voor anderen betekende dat ik mezelf op de laatste plaats zette.
Vandaag geloof ik iets anders.
Voor jezelf zorgen is geen luxe.
Het is geen beloning die je verdient nadat alles afgewerkt is.
Het is een verantwoordelijkheid. Want hoe beter jij voor jezelf zorgt, hoe meer rust, aandacht, geduld en aanwezigheid je aan anderen kan geven.
Niet ondanks die grens. Maar dankzij die grens.
Merk je dat je voortdurend blijft doorgaan, terwijl je batterij eigenlijk al lang leeg is? Dat je wel tijd probeert vrij te maken voor jezelf, maar dat het er telkens opnieuw bij inschiet?
Tijdens een coachingstraject bekijken we samen hoe je opnieuw meer rust, energie en balans kan creëren, zonder schuldgevoel en zonder jezelf voortdurend voorbij te lopen.
Plan vrijblijvend een kennismakingsgesprek.