Waarom trots zijn op jezelf zo ongemakkelijk voelt

“Ik weet dat dit arrogant klinkt, maar…”

Het is een zin die ik opvallend vaak hoor tijdens coachgesprekken.
Mensen die voorzichtig proberen iets positiefs over zichzelf te zeggen, maar zich bijna meteen verontschuldigen omdat ze het uitspreken.

“Ik denk eigenlijk wel dat ik goed ben in mijn job.”
“Ik ben meestal degene die anderen helpt.”
“Ik denk dat ik best sterk ben.”

En dan volgt vaak meteen:
“Maar ja…”
“Dat klinkt precies stoeferig.”
“Ik wil niet arrogant overkomen.”

Alsof het benoemen van je kwaliteiten automatisch betekent dat je jezelf beter vindt dan anderen.

En ik denk dat heel veel mensen dat zo geleerd hebben.

We leren vaak wel bescheidenheid, maar geen gezonde trots

Veel mensen zijn opgegroeid met boodschappen zoals:

• “Doe maar normaal.”

• “Steek je hoofd niet boven het maaiveld.”

• “Je moet niet naast je schoenen lopen.”

• “Anderen kunnen dat ook.”

• “Niet te veel aandacht vragen.”

Bescheidenheid werd vaak gezien als iets moois.
En dat is het ook.

Maar ergens onderweg zijn veel mensen zichzelf beginnen verkleinen om comfortabel te blijven voor anderen.

We leerden:

• relativeren wat we goed kunnen

• complimenten wegwuiven

• onze sterktes minimaliseren

• vooral niet “te veel” zijn

En daardoor voelen veel mensen zich vandaag ongemakkelijk wanneer ze iets positiefs over zichzelf benoemen.

Niet omdat ze arrogant zijn.
Maar omdat ze nooit geleerd hebben dat gezonde eigenwaarde iets anders is dan ego.

Jezelf klein houden voelt vaak veiliger

Wat ik vaak zie in coaching, is dat mensen zichzelf onbewust kleiner maken om verbondenheid te behouden.

Want ergens leeft de angst:

• Wat als anderen mij arrogant vinden?

• Wat als ik kritiek krijg?

• Wat als mensen afhaken?

• Wat als ik “te veel” word?

Dus maken we onszelf kleiner.
Zachter.
Bescheidener.
Minder zichtbaar.

Niet omdat we geen kwaliteiten hebben.
Maar omdat zichtbaar zijn soms onveilig voelde.

En dat gebeurt vaak heel subtiel.

Bijvoorbeeld:
“Ik ben eigenlijk wel creatief.”
→ “Maar ja, zoveel stelt dat nu ook niet voor.”

“Ik ben goed met mensen.”
→ “Iedereen kan dat toch?”

“Ik heb daar hard voor gewerkt.”
→ “Ja maar ik had ook geluk.”

Veel mensen kunnen moeiteloos benoemen wat mooi is aan anderen.
Maar blokkeren volledig wanneer het over henzelf gaat.

Gezonde eigenwaarde is niet hetzelfde als jezelf beter voelen

Dat is een belangrijk verschil.

Gezonde eigenwaarde zegt niet:
“Ik ben beter dan anderen.”

Het zegt:
“Ik mag er ook zijn.”

Je kwaliteiten erkennen betekent niet dat iemand anders minder waard wordt.

Je mag:

• zorgzaam zijn

• intelligent zijn

• gevoelig zijn

• sterk zijn

• creatief zijn

• empathisch zijn

• goed zijn in je werk

zonder je daarvoor te verontschuldigen.

Bescheidenheid is mooi.
Maar jezelf voortdurend kleiner maken dan je bent, is geen nederigheid meer.

Misschien begint zelfvertrouwen daar

Niet bij luid roepen hoe geweldig je bent.

Maar bij rustig kunnen zeggen:

• “Hier ben ik goed in.”

• “Dit heb ik overwonnen.”

• “Dit is een kwaliteit van mij.”

• “Ik mag trots zijn op hoe ver ik gekomen ben.”

Zonder schuldgevoel.
Zonder jezelf meteen terug kleiner te maken.

Misschien is zelfvertrouwen niet leren groter worden.
Misschien is het stoppen met jezelf kleiner maken.

Een kleine oefening

Sta eens stil bij deze vraag:

Welke kwaliteit van jezelf vind je moeilijk om hardop uit te spreken?

En vraag jezelf daarna af:

Waarom voelt dat eigenlijk zo ongemakkelijk?

Vaak zegt het antwoord daarop veel meer dan we denken.

Voel je dat je jezelf onderweg wat bent kwijtgeraakt?

Dat je jezelf voortdurend aanpast, relativeert of kleiner maakt dan je eigenlijk bent?

Dan kan coaching helpen om opnieuw verbinding te maken met wie jij bent, wat jij nodig hebt en welke plaats jij mag innemen — zonder schuldgevoel.

Je bent welkom voor een gratis kennismakingsgesprek