Wat komt er na jouw 'maar'?

Ik hoorde onlangs een verhaal over een ezel.

De ezel heeft honger én dorst. Aan de ene kant staat water, aan de andere kant ligt eten. En hij staat er precies tussenin.
Maar hij kan niet kiezen. Want loopt hij naar het water, dan verwijdert hij zich van het eten. En loopt hij naar het eten, dan verwijdert hij zich van het water.
Dus blijft hij staan. Hij twijfelt. Weegt af. Gaat nergens heen.
En uiteindelijk krijgt hij geen van beide.

Het is natuurlijk maar een verhaal. Maar toen ik het hoorde, dacht ik: hoe vaak doen wij eigenlijk net hetzelfde?
Niet met water en wortelen. Wel met ons leven.

Ik wil wel, maar…

Ik wil minder werken, maar ik wil financieel niets inleveren.
Ik wil van job veranderen, maar ik wil mijn zekerheid niet kwijt.
Ik wil meer tijd voor mezelf, maar ik wil niemand teleurstellen.
Ik wil meer rust, maar ik wil wel alles gedaan krijgen.
Ik wil mijn grenzen aangeven, maar ik wil niet dat iemand mij egoïstisch vindt.

We zeggen vaak dat we niet weten wat we willen. Maar soms weten we dat eigenlijk best goed. Er is alleen nog iets anders dat we óók willen.
En precies daar ontstaat het conflict.

Luister eens naar wat er na je 'maar' komt

We zijn soms geneigd om die tweede stem als lastig te beschouwen. Je moet gewoon durven. Gewoon kiezen. Uit je comfortzone komen. Niet zoveel nadenken.
Maar misschien gaat dat net iets te snel.
Want die stem die zegt "ja, maar…" probeert vaak iets te beschermen wat voor jou belangrijk is. Zekerheid. Financiële veiligheid. Verbinding. Goedkeuring. Rust. Controle. Erbij horen. De angst om iemand pijn te doen. De angst om te mislukken.

Misschien moeten we die stem dus niet meteen het zwijgen opleggen. Misschien moeten we eerst luisteren naar wat ze te vertellen heeft.
Niet omdat ze daarom gelijk heeft. Wel omdat haar bezorgdheid misschien relevante informatie bevat.

Je hoeft de nee-stem niet te volgen om er rekening mee te houden

Stel dat je al jaren droomt van zelfstandig worden.

Een deel van jou zegt volmondig ja. Maar dan komt meteen die andere stem: ja, maar wat als ik niet genoeg verdien?
Je kunt die stem laten beslissen. Dan doe je het niet.
Maar je kunt ook onderzoeken wat die stem eigenlijk nodig heeft. Misschien zegt ze helemaal niet "word geen zelfstandige". Misschien zegt ze: zorg alsjeblieft dat we niet in de financiële problemen komen.

En dat is iets heel anders. Want dan kun je een buffer opbouwen. Eerst deeltijds starten. Een financieel plan maken. Al een paar klanten zoeken voor je de sprong waagt. Je beweegt nog altijd richting ja, maar je neemt de bezorgdheid van nee gewoon mee.

Dat vind ik een veel interessantere manier om naar innerlijke conflicten te kijken. Niet: welke stem moet winnen? Maar: wat probeert elke stem me te vertellen, en kan ik een keuze maken waarin ik zoveel mogelijk rekening houd met allebei?

Alleen lukt én-én niet altijd

En daar zit een belangrijke nuance.
Ik hou zelf namelijk erg van én-én-denken. We maken van een keuze soms te snel een of-of-verhaal, terwijl er veel meer mogelijkheden zijn dan die twee.

Maar ook én-én heeft zijn grenzen.
Soms vind je een oplossing waarin beide kanten behoorlijk goed aan bod komen. Soms maar gedeeltelijk. En soms helemaal niet.

Je kunt niet altijd veranderen én alles houden zoals het was. Je kunt niet altijd voor jezelf kiezen zonder iemand teleur te stellen. Je kunt niet altijd meer vrije tijd hebben én precies evenveel blijven doen. Je kunt niet altijd je zekerheid behouden én elk risico uit een nieuwe keuze halen.

Sommige keuzes hebben een prijs.
En dat is misschien precies waarom we ze zo moeilijk vinden.

We wachten soms op een keuze die niets kost

Misschien is dat wel waar we vastlopen.

We blijven zoeken naar een oplossing waarbij we krijgen wat we verlangen, zonder er iets anders voor te moeten loslaten. Geen onzekerheid. Geen schuldgevoel. Geen financieel verlies. Geen ongemakkelijk gesprek. Geen risico. Geen verdriet.

En zolang die perfecte oplossing niet bestaat, blijven we staan.
Zoals die ezel.
Alleen vergeten we daarbij één belangrijke vraag te stellen: wat kost het mij als ik blijf staan?

Want ook niets veranderen heeft een prijs.

Nog een jaar in een job blijven die je leegzuigt, kost iets. Altijd ja zeggen terwijl je nee voelt, kost iets. Een moeilijk gesprek blijven uitstellen, kost iets. Jezelf voortdurend aanpassen om niemand teleur te stellen, kost iets. En blijven twijfelen, piekeren en eindeloos scenario's afwegen - dat kost óók iets.

Niet kiezen is niet hetzelfde als geen prijs betalen. Alleen is die prijs vaak minder zichtbaar. Hij komt niet in één klap, maar sluipt er beetje bij beetje in.

Misschien mag dat 'maar' er dus gewoon zijn

Ik denk niet dat we het woord maar uit onze gedachten moeten bannen. Integendeel.
Misschien moeten we er net wat nieuwsgieriger naar worden.

De volgende keer dat je jezelf hoort zeggen "ik wil eigenlijk heel graag…, maar…", stop dan eens even. Wat komt er na dat maar? Waar ben je bang voor? Wat wil je beschermen? Welke behoefte zit daaronder?
En daarna: kan ik richting mijn 'ja' bewegen en tegelijk rekening houden met de bezorgdheid van mijn 'nee'?
Misschien kan dat. Misschien gedeeltelijk. En misschien ook niet.

Dan komt uiteindelijk de moeilijkere vraag: welke prijs ben ik bereid te betalen voor wat ik belangrijk vind?
Maar stel jezelf dan ook altijd die andere vraag: welke prijs betaal ik als ik blijf staan?
Want soms zijn we zo bang voor wat bewegen ons kan kosten, dat we niet meer zien hoeveel het ons inmiddels kost om nergens naartoe te gaan.

Blijf je hangen tussen 'ja' en 'maar'? Soms weet je best welke richting je uit wilt, maar is er ook een stem die twijfelt, bang is of iets probeert te beschermen. En hoe langer die twee tegenover elkaar blijven staan, hoe moeilijker het wordt om nog te bewegen.

In coaching kijken we niet alleen naar wat je wilt veranderen, maar ook naar wat je tegenhoudt. Wat zit er achter jouw 'maar'? Welke bezorgdheid verdient het om gehoord te worden? En hoe zet je een stap vooruit zonder over een deel van jezelf heen te walsen?

Want je hoeft niet altijd te kiezen tussen zwart of wit. Maar blijven staan is óók een keuze.

Wil je samen onderzoeken wat jou vasthoudt en welke beweging bij jou past? Neem gerust contact op voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek.